8 مارس

                                                        به نقل از خبرنامه فعالین مازندران

دیشب مامورهای اطلاعات بعد از نیمه شب وارد دانشگاه شدند و ۱۱ نفر از دانشجویانیکه تحصن کرده بودند را بازداشت کرده و به مکان نا معلومی انتقال داده اند همچنین مسئول شورای صنفی دانشجویان را به همراه هم خانه ایش در محل سکونت خود بازداشت کردند.

امروز صبح در دانشگاه تجمع عمومی بر پا بود و اشخاصی که خود را اعضای شورای اسلامی دانشگاه معرفی می کردند بیانیه و اعلامیه هایی را در محل تجمع دانشجویان خواندند.

اما از همه جالبتر سخنرانی نماینده بسیج دانشجویی بود که اول از همه انجام شد و دانشجویان با پرتقال و کاغذ مچاله شده از وی پذیرایی کردند. آقاییون بسیجی همه را به آرامش و ترک تجمع دعوت کردند و گفتند که این تنها راه آزادی دوستان در بندمان می باشد و می خواستند با بعضی از حرف ها ذهن ها را از دنبال کردن هدفی که همان آزادی دانشجوها بود منحرف کنند و اعتراض را یکجوری به آرامش بکشانند اما دانشجوها باهوش تر از این بودند که حرف های کاذب آقاییو تاثیری روی آن ها بگذارد. 

بعد از آن ها خود دانشجو ها سخنرانی کردند و کاملآ معلوم بود که همه آن ها تهدید شده اند و به آن ها اولتیماتوم لازم داده شده است. تا آنجاییکه من می دانم مشغول مذاکره هستند تا در صورت آرام شدن جو دانشگاه دوستان دانشجو آزاد شوند.

یکی از سخنگوها اعلام کرد با آقای بابایی رییس کل دانشگاه مازندران رایزنی کرده اند و قرار است دانشجو ها تا روز چهار شنبه آزاد شوند( به شرط آرامش) حالا همه منتظر چهارشنبه و چگونگی برخورد حکومت با مساله هستند که اگر تا روز مقرر به وعدشان عمل نکنند اعتراضات شکل دیگه ای به خود می گیرد البته تجمع دانشجوها بدون جنجال ادامه دارد و خیلی از کلاس ها تشکیل نخواهد شد.

مساله جالب دیگر آمدن دانشجویان دانشگاه های دیگر برای حمایت از معترضین و دانشجوهای زندانی بود. خبر آخر اینکه بیزن صابق امروز به دادسرایی که محل آن اعلام نشد فرستاده شد...

به امید پیروزی و رهایی یاران در بند.

همانطور که دوستمون گفت دولت سعی داره با عوام فریبی و منحرف کردن ذهن مردم به مسائل حاشیه ای توجه آن ها را به مسائل مهم از بین ببرد کار را به جایی رسانده که برای سرکوب مخالفین دست به گروگان گیری می زند و این تنها نشان دهنده ضعف و ناتوانی حکومت می باشد.

باید نشان دهیم که دانشگاه پادگان نیست و خواستار لغو فوری کمیته های انضباطی که همانند کمیته های تفتیش عقاید قرون وسطی می باشند هستیم. ما خواستار آزادی بدون قیدو شرط دانشجویان و معلمان و همه زندانیان سیاسی می باشیم.

دانشجو      کارگر          معلم          اتحاد.... اتحاد.... .

نه جنگ   نه بمب   نه تحریم     نه به جمهوری اسلامی

رژیم جمهوری اسلامی برای سرکوب اعتراضات مردمی به دستگیری و ربودن فعالین دست زده و در آخر مجبور به ایجاد فضای نظامی و خفقان آور شده است.

جنبش زنان که یک حرکت رادیکال است با بالا بردن پلات فرم نه به حجاب در واقع حکومت را به نقطه ای رسانده که دیگر جائی برای پنهان کردن ماهیت پلیدش ندارد، و برای بقای خود دست به هر ابزار ضد انسانی می زند و با سرکوب زنان آزادیخواه و جنبش های دانشجویی و کارگری که در جای جای ایران پشت صفوف زنان مبارز را گرفته و از آن ها حمایت کرده اند تلاش می کند پایه های حاکمیت خود را بار دیگر تحکیم بخشد. حکومت جنبش زنان و دانشجویان را (پر رو) خطاب کرده و این نشان دهنده غافلگیری حکومت از وقایع اخیر است.

اکنون وظیفه هر انسانی است که برای از دست ندادن آزادی های بدست آمده و برای رسیدن به هدف نهایی که همان برابری و عدالت در بین تمام اقشار جامعه است جلوی این حکومت بایستد و از جنبش زنان مبارز حمایت کند.

حکومت تنها راه حل را در بازگرداندن ایران به دهه ۶۰ و ایجاد اختناق و سانسور شدید مخصوصاْ در بین بانوان میداند اگر چه بارها دست به اینگونه اقدامات زده و با شکست روبرو گشته است اما باید نشان دهیم که دیگر در مقابل اینگونه توهین وتحقیر انسانها و دخالت در زندگی شخصی افراد سر فرود نمی آوریم و اجازه نمی دهیم که با این قشون کشیهای فصلی در جامعه رعب و وحشت و نا امنی ایجاد کنند.

سرکوب اعتراضات اخیر معلمان و فرهنگیان بار دیگر چهره کثیف و ضد انسانی رژیم اسلامی را به نمایش گذاشت. رژیم جمهوری اسلامی که پایه های دیکتاتوری خود را لرزان و شدیداً مورد تهدید می بیند کوچکترین فریاد اعتراضی را خفه می کند حتی اگر این اعتراض بر اساس قوانین خود رژیم باشد.

امروز وظیفه هر انسان آزادی خواه و برابری طلبی است که از اعتراضات فرهنگیان حمایت و پشتیبانی کند.

کارگران, پرستاران, دانشجویان از اعتراضات فرهنگیان حمایت کنید و بر علیه حکومت وحشت و ترور بپا خیزید. ما همه جوانان کشور را به شرکت در اعتراضات معلمین فرا می خوانیم. با نزدیک شدن ماه می و رسیدن روز جهانی کارگر بهترین موقعیت برای پیوند این دو بخش جامعه یعنی کارگران و فرهنگیان به وجود آمده است. بیایید صدای مظلومانه این قشر زحمتکش را به گوش جهانیان برسانیم. تنها با اتحاد و همبستگی اقشار معترض جامعه می توان این مبارزات را به نتیجه رساند.

معلمان اعلام کرده اند چنانچه به خواست هایشان رسیدگی نشود روزهای ۲۶ و ٢۷ فروردین دست به اعتصاب خواهند زد، روز ١١ اردیبهشت نیز اعتصاب را ادامه میدهند و روز ١٢ اردیبهشت در مقابل سازمان هاي آموزش و پرورش استان و ادارات آموزش و پرورش شهرستان تهران تجمع اعتراضی خواهند داشت. روز ١٨ اردیبهشت نیز در مقابل مجلس اسلامی دست به تجمع اعتراضی خواهند زد.

برای رسیدن به یک دنیای بهتر فریاد نه به فقر, نه به جنگ, نه به بمب اتم را فریاد برآوریم 

کارگر معلم اتحاد ... اتحاد....

نه به فقر   نه به جنگ    آزادی برابری فوری!

با اختراع ماشین بخار جوامع غربی وارد دوران جدیدی شدند که به خاطر بوجود آمدن ماشین های مجهز از قبیل ماشین ریسندگی کارخانجات بزرگ بوجود آمدند و ابزار کار از دست نیروی تولید خارج شد و جهان غرب کم کم به سوی صنعتی شدن گام نهاد و پس از مدتی تمام جهان را تحت تاثیر خود قرار داد. در دوران گذشته صنعتگران کارگاه های کوچک داشتند که در آن به تولید وسایل زندگی آن زمان مثل پارچه, ظرف, داس و ... می پرداختند اما با پیشرفت ابزار و آمدن ماشین بخار کارگاه ها هم بزرگتر شدند. اگر قبلآ ده کارگر جدا جدا تولید می کردند و مثلآ در روز ده جفت کفش می دوختند ولی در این کارگاه ها که ابزار کار بهتری وجود داشت, کار تقسیم شده بود و در نتیجه به علت تکامل ابزار تولید و تقسیم کار, بازده کار بالا می رفت و مثلآ ده کارگر در چنین کارگاهی سی جفت کفش تولید می کردند و به همین ترتیب اضافه تولید به سرعت بالا می رفت.

و این نقطه ای بود که سر مایه داری به وجود آمد. در این دوران از نیروی کار انسان همانند یک برده به عنوان یک وسیله و ابزار تولید استفاده شد. مثل یک حیوان از انسان کار کشیدند و در مقابل کار طاقت فرسا مزد بسیار ناچیز بود.

بازرگانان و صنعتگران که خود با تبلیغ برابری خواهی و ارج نهادن به سنت های برابری و برادری در میان کشاورزان و دهقانان انقلابهای بورژووازی را رهبری کردند و شورش های دهقان ها و زحمتکشان را علیه نظام فئودالی و ارباب و رعیتی جهت دادند وقتی خود را در رأس قدرت دیدند برای رسیدن به اهداف سود جویانه خود به سرکوب همین سنتها بر خواستند و حتی پایه های سنتی خانواده نیز از گزند این بازار مکاره در امان نماند.

حرص و طمع طبقات استثمارگر برای غارت زحمتکشان پایانی نداشت. در این دوران هم شدت استثمار به حدی بود که کارگران خواستار حقوق بیشتر و وضعیت کار بهتری شدند. و این اعتراضات بود که نگاه سرمایه داران را به سوی کارگران ارزان تر و بی دردسرتر انداخت.

زن که در جوامع سنتی خود یک برده و جزو اموال مرد بشمار می رفت می توانست این نقش را برای سرمایه داری به خوبی ایفا کند همانطور که برای اربابها ایفا می کرد.پس کم کم زن ها و بچه ها بودند که راهی کارخانه های عظیم ریسندگی و بافندگی می شدند تا با حقوقی ناچیز به بردگی گذاشته شوند. سرمایه داران که قبلاً نوید زندگی بهتر را بر پایه باور های سنتی مردم به آن ها می دادند تمام پایه های سنتی خانواده را در هم شکستند. عدالت و مساوات در جامعه سرمایه داری تبدیل به کلمه پوچ و بی معنی شد و زن ها و بچه ها اولین برده های این جهان نوین شدند.

دولت های استثمارگر از هر چه که برای آن ها سود آور است به نفع خود استفاده می کنند, گاهی سنت ها و باورهای مردم را مقدس گونه و تغیر ناپذیر می شمارند و گاهی بر ضد آن ها بلند شده و خود را پیشرو و ضد سنت نشان می دهند. گاهی با اسم دین و مذهب وارد قلب و ذهن مردم می شوند, گاهی با افکار ناسیونالیستی و نژاد پرستانه مردم جهان را به جان همدیگر می اندازند و در بالای سر آن ها به حکومت خود ادامه می دهند, اما آنچه که برای آن ها مسأله جدی تلقی می شود بازار سود و سرمایه است که حاضرند به خاطر آن دست به هر جنایتی بزنند.

طبقات زحمتکش باید همیشه آگاه باشند و خود را وارد این سیاست بازی ها و جهت گیریهای دول استثمارگر نسازند. تنها چیزی که برای مردم یک جامعه مورد نیاز است آزادی, برابری و تأمین مایحتاج زندگی آن ها می باشد و ما نباید بگذاریم که دیگران با این مسائل حاشیه ای نگاه جامعه را از خواسته های واقعی خود منحرف سازند.

مردم باید با هم متحد شوند و یک نظام آهنین را در مقابل دولت های استثمارگر ایجاد کنند. طبقات زحمتکش باید خود را از این جنگ و جدال های ساختگی رها سازند و با  شعار نه به جنگ و نه به فقر اتحاد را در میان قوم ها و مذهب های مختلف مستحکم سازند و با این کار خود نقشه های استثمارگران را نقش بر آب کنند.

مردم در مقابل طبقات استثمارگر باید همیشه با هم متحد باشند تا بتوانند در مبارزه علیه طبقات زورگو و مفتخور پیروز شوند, باید برای خود تشکیلات و سازمان بوجود بیاورند و توسط آن تشکیلات با استثمارگران مقابله کنند. مردم جامعه باید به حقوق خود آشنا باشند, بر آگاهی خود بیافزایند تا به سادگی فریب طبقات استثمارگر را نخورند.