8 مارس

در یک ماه گذشته خبر های بسیار تاسف باری از کارخانه ی ایران خودرو به گوش می رسد. آمار بالای کشته شدگان ایران خودرو دور از حد تصور است ! در طول یک ماه گذشته جان دو کارگر در سوانح مختلف گرفته شده (اگر بتوان به مردن از زیاد کار کردن اسم سانحه گذاشت) و این حوادث در پی 6 مورد قتلی روی داده که علت آن مسکوت مانده. ایران خودرو چندی است که در پی سیاست خصوصی سازی واحد های صنعتی خود را به پیمانکاران کوچک و بزرگ سپرده و کارگرانی که زیر نظر این پیمانکاران کار می کنند استخدام ایران خودرو نیستند. در واقع کارگر قراردادی هستند.افزایش شدت کار و تحمیل حداقل 4 ساعت کار اضافی که گاهاً به سه شیفت کار اجباری می انجامد کارگران را بیش از پیش در منگنه قرار داده تا جائیکه حتی فرصت دستشویی رفتن و غذا خوردن به حد کفایت ندارند!

کشته شدن 2 کارگر جوان به نام های  پیمان رضی لو و امید اولادی به خاطر شرایط سخت کاری و خستگی ناشی از کار اضافی خود به خوبی گویای همه چیز است. در کشور گل و بلبل ما کارگران از خستگی میمیرند! و عکس العمل کارفرمایان محترم از این هم جالب تر است چون اصلاً عکس العملی ندارند! عملاً قوانین نیوتن را هم نقض می کنند! کارگر از کار زیاد می میرد یکی از مسئولان بی ربط به این قضایا (اصغر دانشیان معاون منابع انسانی) طی یک بخشنامه به خاطر "مشکلات تردد" ساعات کاری را پایین می آورد و کارگرانی را که به خاطر همقطاران جانباخته خود اعتصاب کرده بودند را در همان بخشنامه تهدید به مجازات و اخراج می کند! در همین حین حادثه ی دیگری روی می دهد و علی امامی یکی دیگر از کارگران ایران خودرو به قتل می رسد...

کارگران ایران خودرو بارها با اعتصاب و تجمعات اعتراضی خواستار تبدیل کارخانه از محل کشتار کارگران به محلی برای  تولید و افزایش ضریب امنیت جانی و شغلی کارگران شدند اما هر بار توسط نیروهای حراستی کارخانه سرکوب شدند. تاکنون که خبری از بهبود وضعیت این دوستان نشده و فکر هم نکنم با این اوضاع خبری بشود!

اما این تنها مشکل کارگران ایران خودرو نیست ، آمار کشته شدگان سوانح کار در ایران بسیار سرسام آور بوده و حتی از تعداد قربانیان حوادث رانندگی نیز بیشتر است اهمیت این خواست نه فقط در کارخانه ایران خودرو بلکه برای کل جنبش کارگری ایران بسیار حائز اهمیت است. در کشوری که سال هاست تشکیلات و شوراهای کارفرمایی به رسمیت شناخته شده اند حتی کوچک ترین خواست های کارگران این گونه سرکوب می شود چه برسد به اینکه بخواهند شورای مستقل کارگری هم تشکیل بدهند!

چند روز پیش گزارشی به دستم رسید که یکی از دوستان لطف کرده و از مراسم ختم یکی از کارگران ایران خودرو برایم فرستاده، در قسمت ادامه ی مطلب به این گزارش دسترسی پیدا خواهید کرد...

نه به اعدام!!

http://www.youtube.com/watch?v=GtkM2Vx_oGY

... تمام فاکتورهای لازم جمع شده! همه ی اونچه که لازم است برای رسیدن به یک تراژدی اینجا گرد هم آمده. هیچ چیز جزئی از قلم نیافتاده! این جا ایرانه! جاییکه یک مرد رو با برنامه ریزی قبلی می کشن تا از توش عدالت رو بیرون بکشن!! کارگردان روی صندلی میشینه و فکر می کنه به چه چیزی نیاز داره تا این تراژدی رو به اوج خودش برسونه؟ ولی هیچ چیزی به ذهنش نمی رسه بهتر از صحنه هایی که مادر و خواهر شایدم دختر قربانی در حالیکه توسط مامور ها احاطه شدن و دستشون به قربانی نمی رسه شیون سر میدن و به سر و صورتشون می زنن! با صدای بلند اسمشو به زبون میارن. آدمی که قراره چند لحظه ی بعد جلوی چشمشون بالای دار عدالت جون بده در حالیکه حتی نتونست با هاشون آخرین وداع رو کرده باشه. درست در چند قدمی اون ها! این ماجرا رو هیجانی تر می کنه! نباید هیچ چیزی ماجرا رو به هم بریزه! کارگردان در حالیکه آخرین پک سیگارشو می زنه به این فکر می کنه، نکنه قربانی از بین صدها ماموری که جمعن بیرون بیاد و از روی نرده ها رد بشه و خودشو به خانوادش برسونه؟ اونوقت خیلی ها ممکنه تو این عدالت راستینی که ما براشون تدارک دیدیم جای چیزی رو خالی ببینن!! ممکنه بهمون شک کنن!! بهتر قربانی رو توی قفس بزاریم! آره!! اینطوری هم جلوی فرارشو می گیریم هم اینکه تحقیرش می کنیم! مردم آدمی رو که اینجوری تحقیر شده دوس ندارن! اونا از قهرمانایی که با چشم باز بدون ترس و واهمه بالای دار میرن خوششون میاد! پس نباید کوچکترین فرصتی به این قربانی داد تا در نظر مردم چیزی بیش از یک لجن بوگندو به نظر بیاد!کارگردان از کار خودش راضیه! نکته آخر رو می تونه به عنوان یک خلاقیت بی نظیر در کارنامه ی خودش ثبت کنه! از روی صندلیش بلند میشه! دوباره یک نگاه به صحنه میندازه. حالا می تونه بشماره ... 3 ... 2 ... 1 ...